Azərbaycan o ölkələrdəndir ki, bütün mədəni və iqtisadi potensialı, ölkə əhalisinin az qala yarısı demək olar ki, yalnız paytaxtda cəmləşib. Düzdür, qeyd olunan faktorlar bəzi ölkələrdə də müşahidə olunur. Amma Bakının digərlərindən fərqi ondadır ki, ölkənin digər bölgələrində sadalanan sistemlər olduqca zəif formada olduğundan bütün ağırlıq paytaxta düşüb. Ultra-ubanizasiya prosesinin mənfi təsirləri özünü şəhərdaxili nəqliyyatda da göstərir.

Qətllə müşayiət olunan Gəncə hadisələrindən bir neçə gün keçməsinə baxmayaraq, hələ bu mövzu ictimaiyyətin, KİV-in, sosial şəbəkə istifadəçilərinin əsas müzakirə mövzusu olaraq qalmaqdadır. Son on gün ərzində cəmiyyəti və hakimiyyəti ciddi narahat edən, bəzilərini şoka salan Gəncə olayları həm hakimiyyət, həm də ictimaiyyət üçün ciddi imtahan və xəbərdarlıq kimi qiymətləndirilməlidir. Təhlükə ötüşdü, lakin onun təsiri hələ uzun müddət ictimai fikri, hakimiyyətin diqqətini özündə saxlayacaq.

Azərbaycanımızda kifayət qədər ağır hadisələr baş verdi. Mingəçevir elektrik stansiyasında baş verən qəza nəticəsində ölkəni bürüyən qaranlıq əhali arasında təşviş və stressi təbii olaraq gücləndirdi, cəmiyyətdə gərginlik artdı. Bu, təbiidir. Çünki elektrik kəsintisi harada və hansı səbəbdən baş verməsindən asılı olmayaraq, infrastrukturu anında iflic edir, sosial həyatın bütün sferalarına öz neqativ təsirini göstərir. Bu cür fövqəladə vəziyyətdə medianın iki əsas vəzifəsi var. Birincisi, xalqın xəbər almaq haqqı çərçivəsində doğru-dürüst məlumatlar yaymaq; ikincisi, əhali arasında yaranmış panikanın, gərginliyin azalmasına çalışmaq, sosial həmrəyliyi dəstəkləmək, fəsadların qısa zamanda aradan qalxmasına töhfə vermək. 

Dövlətin qanuni təmsilçilərinə əl qaldıranlar, onların dəstəkçiləri aşkarlanmalı və ən sərt şəkildə cəzalandırılmalıdırlar 

Hər şey Elmar Vəliyevin vurulması ilə başladı. Sui-qəsdin ardından Vəliyev haqqında yalan-doğru informasiyalar tirajlandı. Daha çox sosial şəbəkələrdə dövriyyəyə buraxılan bu informasiyaları oxuduqca adamın dodaqları uçuqlayırdı. Nələr yazmadılar ki? Vəzifə səlahiyyətlərindən sui-istifadədən tutmuş, şəxsi adamların əmlaklarının mənimsənilməsi, zorlama, mənimsəmə və s. Hətta bəziləri E.Vəliyevin keçirdiyi hansısa iclasın guya stenoqramını yayaraq vəziyyəti daha da daramatikləşdirirdi. Bir əyalət icra başçısı haqqında plan o qədər sürətlə işləyirdi ki, informasiyaları çatdırıb oxumaq olmurdu. Hələ mən onun oğlu Elmir Vəliyevin adından yayılan və guya gəncəliləri qorxaq adlandıran saxta informasiyaları demirəm. O informasiya ki, dünən – Gəncədə baş verən iğtişaşdan təxminən 7-8 saat əvvəl yayıldı.   

Uşaqlığımın ən sevimli nağılı “Cırtdanın nağılı” idi. Çox kiçik yaşlarımda bu nağılı sadəcə dinləyir, nənəsinin yağlı fətirinin qarşılığında odun şələsini dostlarına yükləyən, “işıq gələn tərəf”lə “it hürən tərəf” arasında birincinin xeyrinə seçim edən bu balaca “qəhrəman”ın nəhəng divi necə aldatdığından həzz alırdım. Suallar sonra, azacıq böyüdükdən sonra yaranmağa başladı. Və necə başladı: “Ay ana, cırtdan niyə çörəyə görə dostlarının boynuna minnət qoyur, öz şələsini də onların boynuna yükləyir?”, “Ay ana, Cırtdan niyə it hürən tərəfə getmədi?”, ay ana..., niyə?...

Ötən əsrin 90-cı illərinin əvvəllərində Azərbaycan Respublikası öz dövlət müstəqilliyini bərpa etdikdən sonra çətin iqtisadi və siyasi vəziyyətlə üzləşmişdir. Həmin dövrdə müstəqilliyin qorunub saxlanılması ölkə qarşısında duran ən vacib məsələ idi. Dövlətçiliyimizin möhkəmləndirilməsində ölkənin iqtisadi potensialının gücləndirilməsi və iqtisadi müstəqilliyin təmin olunması mühüm əhəmiyyət kəsb edirdi. 

Azadlıq, müstəqillik həm ayrıca bir vətəndaş üçün, həm də bütöv xalqlar üçün ən müqəddəs, ən şirin nemətdir. Biz azadlığımızın, müstəqilliyimizin yolunu illərlə gözləmişik, mübarizə aparmışıq, bu yolda minlərlə şəhid vermişik. Azadlığı, müstəqilliyi əldə etmək nə qədər çətindirsə, onu qoruyub saxlamaq bir o qədər mürəkkəb və ağır məsələdir. Qüdrətli və möhkəm dövlət olmadan azadlıq və müstəqillik də olmur.

XX əsrin ortalarından sonra Qərbin “müstəmləkəçilik siyasətində” yeni “işartılar” meydana gəldi. Artıq “qanlı müharibələr” dövrü sona çatmışdı. Sözsüz ki, metod dəyişsə də, mahiyyət elə eyni olaraq qalırdı. Kiçik dövlətləri təsir altında saxlamaq, öz maraqlarını diqtə etmək və yönləndirmək yenə də əsas hədəf olaraq qalırdı.

Azərbaycanın milli dəyərlərinə, adət-ənənələrinə, torpaq bütövlüyünə xor baxan istənilən şəxs, milləti, dövləti aşağılayan hər kəs lənətlənməlidir. O cümlədən Rüstəm İbrahimbəyov çəkdiyi “Qafqaz üçlüyü” filminə görə birmənalı şəkildə lənətlənməlidir.

100-ün və 3 rəngli Üzün mübarək, Azərbaycan!

 

Avropa Şurasının “EURIMAGES” Fondunuyn ayırdığı qrant sayəsində ərsəyə gələn “Qafqaz üçlüyü”nə sözardı

Orta məktəbi bitirəndə mənim də arzum vardı - ali məktəbdə oxumaq  istəyirdim. Bir çox gənclər kimi. Alaqapının aşağısındakı boşluqdan hər gün poçtalyonun gətirəcəyi qəzetləri gözləyə-gözləyə nə vaxtsa jurnalist olacağımla bağlı xəyallarımı qururdum. Evdə arzuma qarşı çıxan da yox idi.

Elmi fantastika janrının atası, ölməz yazıçı Jül Vernin “Kapitan Qrantın uşaqları” əsəri dünya macəra ədəbiyyatının şah əsərlərindən sayılır. Bu əsəri oxumayan çətin tapılar. 

Yaşadığımız müasir dünya qeyri-sabit və təhlükəli olması ilə əvvəlki illərdən xeyli fərqlənir. Beynəlxalq aləmdə hökm sürən iqtisadi və mənəvi-əxlaqi böhran getdikcə dərinləşərək idarəolunmaz və qorxunc hala düşür. Gözlənilməz hadisələr, qeyri-adi olaylar və tez-tez ortaya atılan sürprizlər ilə zəngin dünyada yaşamaq və bütün bu baş verənlər haqda düşünməmək, onları məntiq çərçivəsinə salmağa cəhd etməmək ciddi səhv olardı. Odur ki, Kainatın bir parçası olaraq bizim hər birimiz nəinki planetimizdə baş verənlərlə bağlıyıq, həm də onlara görə müəyyən insani məsuliyyət daşıyır, eyni zamanda ümumi sabit inkişaf naminə əlimizdən gələni etməyə borcluyuq. 

Prezident seçkiləri ilə bağlı radikal müxalifətin ölkədə ardıcıl mitinqlər sistemi yaratmaq cəhdlərinə ictimai dəstək gəlmədi. Prezident seçkiləri elan olunan kimi, “5-ci kolon” Qərbdən verilən tapşırıq üzrə hərəkətə gəldi və seçkini boykot edəcəyini açıqladı, xalqı da bu boykota qoşulmağa çağırdı. 

2016-cı ildə Dünya azərbaycanlılarının IV qurultayında Azərbaycan diasporunun qarşısında duran vəzifələrə yenidən baxıldı, erməni lobbisinə və xaricdə Azərbaycana qarşı olan qüvvələrə effektiv əks-hücumun təşkil olunması üçün Azərbaycan Prezidenti İlham Əliyev tərəfindən təlimatlar da verildi. İki il əvvəl verilmiş bu təlimatlarda ölkə başçısı əsasən xarici media orqanlarında Azərbaycana qarşı qarayaxma kampaniyalarının təşkil olunduğunu bildirir, bu əsassız ittihamlara qarşı diaspor təşkilatlarının görməli olduğu əsas vəzifələri də xatırladırdı.

 

Milliyyətçi Hərəkat Partiyasının sədri Devlet Bahçeli təşəbbüs irəli sürdü, prezident Recep Tayyip Erdoğan da onu dəyərləndirdi. Qardaş Türkiyə 24 iyunda növbədənkənar seçkiyə gedir. Həm parlament, həm də prezident seçkisinə.

Ondan başlamaq istəməzdim ki, ATƏT-in Demokratik Təsisatlar və İnsan Haqları Bürosunun Azərbaycanda daha əvvəl keçirilmiş seçkilərlə bağlı rəyləri indikindən fərqlənmirdi. Az qala eyni preambula, eyni davamlılıq, eyni ton, eyni ittihamlar. Yalnız bir-iki cümlənin fərqli quruluşu. Bəs indi fərqlilik nədədir?

Azərbaycanda Sovet dönəminin sonlarında hamı özünü azadlıq mücahidi, demokratiya aşiqi kimi görür və ya belə görünməyə çalışırdı. “Demokrat” görünmək və ya hesab etmək üçün o vaxt mövcud olan ağlı-qaralı mətbuatı, broşurları oxumaq, demokratiya nağıldanışanlarının sözlərinə qulaq asmaq və mitinqlərdə “azadlıq” qışqırmaq yetərli idi. Əlavə xüsusi istedad da tələb olunmurdu. Oxuyurduq - qulaq asırdıq-inanırdıq və nifrət edirdik, vəssallam. Sonradan “demokratlar” hakmiyyətə gələndən sonra bu metodika əvvəl gülünc göründü, sonra ikrah oyatdı. “Biz gör nələrə inanmışıq, nələrə”-deyən dost-tanışımız çoxdur. Zəmanə, dövr, ictimai-siyasi mühit, formasiya, daha nə bilim nə dəyişib, lakin həmin metodika hələ də qüvvədədir. İndi hələ də İsgəndər Həmidov əlində “bozqurd” konfiqurasiyası tutub, Şəhidlər Xiyabanını ziyarət edir, halbuki o dövr keçib. “Demokratlar” 25 ildir eyni nağılı danışır, söyüş çağırışlı mitinq təşkilatçıları eyni səhvi təkrarlayırlar. Yalnız bizim oxuduğumuz ağ-qaralı medianı internet media əvəzləyib. Bir də o vaxt mitinqə yalvarıb iştirakçı çağırmırdılar. Və bir fərq ondadır ki, o vaxt ağlı-qaralı qəzet buraxanların əxlaqı, abırı, tərbiyəsi var idi, namus, ana-bacı qədri bilirdilər. İndikiləri qınamaq da olmur. Söyüşün ikibaşlı olduğunu bilməmiş deyillər. Yəqin ki, gündə bir sevgili dəyişən kral çəyirtkə qanı ilə mayalanıblar.

 
1 səhifə 48-dən (dan) 1 2 3 4 5 > >>
 Xəbər lenti
19.07.2018
18.07.2018
 Arxiv
Iyul.2018
Be.Ça.Çə.Ca.Cü.Şə.Ba.
      1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031     
 
2018 All right reserved www.azadinform.az Powered by Danneo